دوستي يك اتفاق است ،جدايي يك قانون ،جدايي مرگ است مرگ بهترين دليل براي جدایي  

                            و آنجا که عشق فرمان میدهد

                                                              محال سر تسلیم فرو می آورد

 این چشم غریبه کیست پیدا شده است            بیچـاره دلــم غــریق رویا شــده است

 حس ششم عشــق به من مـی گویـــد             پای تـو به خانـه ی دلم وا شده است

    خـدايا اگـر تو درد عاشـقـي را ميـکشيـدي

زنی از خانه بیرون آمد و سه پیرمرد را با ریش های بلند جلوی در دید.
به آنها گفت: « من شما را نمی شناسم ولی فکر می کنم گرسنه باشید، بفرمائید داخل تا چیزی برای خوردن به شما بدهم.»
آنها پرسیدند:« آیا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاری بیرون از خانه رفته.»
آنها گفتند: « پس ما نمی توانیم وارد شویم.»
عصر وقتی شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را برای او تعریف کرد.
شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائید داخل.»
زن بیرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمی شویم.»
زن با تعجب پرسید: « چرا!؟» یکی از پیرمردها به دیگری اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است.» و به پیرمرد دیگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقیت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنید که کدام یک از ما وارد خانه شما شویم.»
زن پیش شوهرش برگشت و ماجرا را تعریف کرد. شوهـر گفت:« چه خوب، ثـروت را دعوت کنیم تا خانه مان پر از ثروت شود! » ولی همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا موفقیت را دعوت نکنیم؟»
عروس خانه که سخنان آنها را می شنید، پیشنهاد کرد:« بگذارید عشق را دعوت کنیم تا خانه پر از عشق و محبت شود.»
مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بیرون رفت و گفت:« کدام یک از شما عشق است؟ او مهمان ماست.»
عشق بلند شد و ثروت و موفقیت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسید:« شما دیگر چرا می آیید؟»
پیرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت یا موفقیت را دعوت می کردید، بقیه نمی آمدند ولی هرجا که عشق است ثروت و موفقیت هم هست! »

دلم می خواد ببخشمت اما دیگه نمی تونم

دریای عشق من به تو،یه قطره بارون نداره  

دنياي من چشماي من اي عمر من اين دل من ميسوزه

 
گريه نکن دروغ مي گي ميدونم اين چند روزه

بیا تا بهونه دستِ مردم دنیا ندیم

بذا بین خودمون بمونه که با هم بدیم

روزای قشنگِ آشنایی که تموم شدن

کم کمَک زیر تموم حرف و قولامون زدیم

می دونی، نمی دونم چی شد یه جای سرنوشت

که حالا برای موندن دوتامون مُرَدَدیم

اگه صد ظرفیت تموم شدن باشه به فرض

نمی خواد بگی نه، ما هردوتامون تو نَوَدیم

تشنگیمون ازچشای همدیگه رفع نمی شه

من و تو منتظر یه بارش مُجَدَدیم

اگه مجنون می خواس امتحانی از ما بگیره

بذار از حالا بگم که هردومون تو اون رَدیم

تو نگفتی می ری و منم نگفتم می مونم

جلوی راه همو گرفتیم و یه جور سدیم

زندگی جدول ضربه، پُر تقسیمه ولی

من و تو گناهمون اینه که تنها عددیم

همه چی سَند می خواد به جز گناه عاشقی

من وتو برای همدیگه هزار تا سندیم

تو پشیمونی و من خوب می دونم می خوای بری

می گی امّا ما که هیچ چیزی رو برهم نزدیم

چقدَر باید برای همدیگه بازی کنیم؟

کاش از اول نمی گفتی که به هم می اومدیم...!

بیا تا بهونه دستِ مردم دنیا ندیم

بذا بین خودمون بمونه که با هم بدیم

روزای قشنگِ آشنایی که تموم شدن

کم کمَک زیر تموم حرف و قولامون زدیم

می دونی، نمی دونم چی شد یه جای سرنوشت

که حالا برای موندن دوتامون مُرَدَدیم

اگه صد ظرفیت تموم شدن باشه به فرض

نمی خواد بگی نه، ما هردوتامون تو نَوَدیم

تشنگیمون ازچشای همدیگه رفع نمی شه

من و تو منتظر یه بارش مُجَدَدیم

اگه مجنون می خواس امتحانی از ما بگیره

بذار از حالا بگم که هردومون تو اون رَدیم

تو نگفتی می ری و منم نگفتم می مونم

جلوی راه همو گرفتیم و یه جور سدیم

زندگی جدول ضربه، پُر تقسیمه ولی

من و تو گناهمون اینه که تنها عددیم

همه چی سَند می خواد به جز گناه عاشقی

من وتو برای همدیگه هزار تا سندیم

تو پشیمونی و من خوب می دونم می خوای بری

می گی امّا ما که هیچ چیزی رو برهم نزدیم

چقدَر باید برای همدیگه بازی کنیم؟

کاش از اول نمی گفتی که به هم می اومدیم...!

از پشت شیشه دیدم دستش تو دست تو بود

دیگه بهم دروغ نگو نگو کسی پیشت نبود

نگو که باور ندارم حرفای عاشقونتو

جمع کن ببر از دل من او عشق بچه گونتو

برات یه بازیچه بودم تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری دل نمیدی به هیچ کسی

اما فراموشت شده حرفایی که بهم زدی

گفتی به من عشق منی دیدی بهم نارو زدی

برای رفتن از پیشم چقد هراسونه دلت

مگه میخوای کجا بری اینجوری گریونه چشت

اگه نمیدونی بدون دلم شکسته از دلت

نفرین قلب عاشقم همیشه هست پشت سرت

بگو دکترا برن این نفسای آخره

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته

بگو دکترا برن این نفسای آخره

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته

حیف نمی شه بمونی کنارم من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه رودِ این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

تو میری و  رفتنتو می بینم باز به تماشای افق می شینم

میریو آتیش می کشی به جونم ترانه هامُ واسه کی بخونم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

يه سلام خيلي كم رنگ يعني هر چي غير آشتي

وقتی رفت دلبسته چشمای همدیگه بودیم

یه چیزی مثل اونی که مولوی می گه بودیم

وقتی رفت حاشیه درختامون طلایی بود

ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود

وقتی رفت هر دوی ما بدجوری دیوونه بودیم

از اونایی که به یاد هر کسی می مونه بودیم

وقتی رفت یه تیکه از گنبد نیلی کنده بود

سرنوشت بازم توی مسابقه برنده شد

وقتی رفت به روش نیاورد اشک من داره می یاد

بست چشاش و گفت به من گریه نکن خیلی زیاد

وقتی رفت هردومون و گذاشت توی ناباوری

من بهش گفتم حالا اینبار نمی شه که نری؟

وقتی رفت یه عالمه سؤالا بی جواب شدن

ماهیا تو تنگای بلورمون عذاب شدن

وقتی رفت دوتا ستاره افتادن روی زمین

من ازش پرسیدم آخرش چیه اون گفت همین

وقتی رفت پاییز بود و خدا بود و طاق کبود

من نبودم زیر طاق آسمون اونم نبود

وقتی رفت غبار نشست رو رؤیاهای اطلسی

دیگه هیچکسی نشد عاشق چشمای کسی

وقتی رفت درا به روی هر دوی ما بسته بود

یه چیزی مثل یه دل تو این میون شکسته بود

وقتی رفت دریا دیگه به ماهیا نگا نکرد

ماه دیگه درنیومد ستاره ادعا نکرد

وقتی رفت لونه هیچ پرنده ای چراغ نداشت

واسه درد دل دلم، هیچکسی رو سراغ نداشت

وقتی رفت فهمیدم این کارا همش کار دله

خط زدم رو آرزوم گفتم نه دیگه باطله

وقتی رفت اشکامو ریختم تا پشیمونش کنم

اما اون گفت نباید اینجوری حیرونش کنم

وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدن

عاقلا رفتنش و دیدن و دیوونه شدن

آخرین لحظه گذاشتم سرمو رو شونه هاش

تا شاید یادش بره دلیلا و بهونه هاش

اما اون تصمیم ارغوانیش و گرفته بود

پیش من بود ولی انگار که از اینجا رفته بود

وقتی رفت یه قطره اشک از شهر چشماش جاری بود

همونو ازش گرفتم آخه یادگاری بود

وقتی رفت هیچی دیگه رفته بود و من بی خبر

نامشو نوشتم اما کجا باید ببرم

بهتر اینه که بریزم اشکام و پشت سرش

تا شاید نباشه واسه همیشه سفرش

کاش بیاد مسافرش هر کی سفر کرده داره

کاش بیاد و یه دلو از دلهره در بیاره

خداحافظ تمامی سفر کرده هامون

کاش خدا بفرسته اونهارو دوباره برامون

حیف نمی شه بمونی کنارم من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه رودِ این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

تو میری و  رفتنتو می بینم باز به تماشای افق می شینم

میریو آتیش می کشی به جونم ترانه هامُ واسه کی بخونم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

حیف نمی شه بمونی کنارم من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه رودِ این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

تو میری و  رفتنتو می بینم باز به تماشای افق می شینم

میریو آتیش می کشی به جونم ترانه هامُ واسه کی بخونم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

نوش داروي بد از مرگ سهراب ...

اومدي اما چقدر دير / چي داري براي گفتن

اومدي بموني پيشم / يا بگي سرود رفتن

اومدي چي و ببيني / پير مردي زار و خسته

يه درخت اسير پائيز / يا درختي تن شكسته

چيزي من ندارم اي دوست / تا بخواي ازم بگيري

باقي مونده نفسي سرد / مي دونم دوباره ميري

حرف تازه چي آوردي / باز دوباره حرف رفتن

چرا از موندن نمي گي / چرا رفتن و شكستن

بعد يك عمر آشنائي / چه غريبي با دل من

بيا بردار اين تبر رو / اين درخت خشك و بشكن

اومدي بگي كه رفتي / رفتي با رقيب نشستي

رفتي و خبر نداري / كه دل منو شكستي

نمي خوام چيزي بدونم / بجز اينكه بر مي گردي

تو بيا مسافرم باش/ چرا با من سرد سردي

سلامي بي پاسخ ...

اگر چه هنوز هم بي تو براي تو مي نويسم اما ...

مي دونم  كه مي دوني هنوز هم تنهام ، هنوز هم تا هميشه تنهام ، اما تا هميشه عاشق ...

خدايا تو مي دوني گناه كارم ... اما خدايا تو نيز مي داني گناه من تنها اين است كه انسانم و سرشار ازاحساس ، خدايا تو مي داني تنها گناه من احساس من است ...

مرا ببخش...

خدايا تنهايم ... تنهاي تنها ... بي هم نفس ... بي همسفر ... و خالي از دستاني كه پر از عاطفه بود ...

خدايا پس تو مرا درياب و دستانت را پناهم كن تا شبي آرامش بگيرم ...

خدايا تو مي داني كه در سر و در دل چه مي گذرد نه كفر و نه ريا و نه مؤمن واقعي و سر به خاك ... من همينم كه هستم ،خدايا اين منم ، من تنها يك عاشقم كه مي خواهم بي حضور رنگها ، بي حضور گناه ، بي حضور ترس از جدائي ديگر تنها نباشم...   

و تو مي تواني و از تو مي خواهم .

چرا دنيا هر چيزي را كه دوست داشته باشي از آدم مي گيرد ؟؟؟

حالا من هيچ چيزي ندارم و خالي تر از هميشه ، تنهايم ...

خدايا مرا درياب كه دل دريائي من بي تو مرداب است ...

مرا ديگر بازگشتي نيست ...

زندگي مثه يه جاده مي مونه

كه تو مسافر بي چون و چراي اين جاده اي...

پس از سفر توي اين جاده لذت ببر كه ديگر بازگشتي نيست...

تو مسافري ... تو مسافر اين جاده اي هستي كه يكطرفه است

تو را ديگر بازگشتي نيست...

اين سفر بس طولاني است ، تو را همسفري بايد...

پس تنها نرو ... بي همسفر نرو كه چه سخت است بي همسفري...

آه كه راه دشوار است و مسير طولاني ، شايد...

تو را ديگر بازگشتي نيست...

هر روز زودتر از روز ديگر اين سفر شروع مي شود ...

زيرا وقت تنگ است و تو به آخر نزديك ...

توشه اي ديگر بردار ... اين چمدان به درد تو نمي خورد ...

توشه اي ديگر بردار...

زندگي مثله يه جاده مي مونه و تو مسافر اين جاده ...

توشه اي ديگر لازم است...

آه كه چه زود مي گذرد و تو را ديگر بازگشتي نيست...

همسفري بايد جست كه اين سفر بس جانكاه است و طولاني...

همسفري بايد جست ...

از جنس من ... از جنس سفر... از جنس فردا...

ديروز را به خاطره بسپار اما به خاطر نه...

فراموش كن كه وقت تنگ است و امروز رو به پايان ...

تو را فردائي دگر است ... ديروز را به خاطره بسپار اما به خاطر نه ...

فراموش كن ، زيرا ديروزي با من نداري ... امروز شايد . .. فردا ...

همسفري بايد جست ... مرا ديگر بازگشتي نيست ...

من میرم واسه همیشه چرا باورت نمیشه؟؟!!

خستم از روزای ابری خیلی سنگینه نگاهت

دوست ندارم تو تابستون بشینم باز سر راهت

نمیخوام بازم خیالت قبله ی آرزوهام شه

تو بمون و عاشقای روی پر غرور و ماهت

آره من اونم که گفتم واسه چشم تو دیوونم

آره من قول داده بودم تا تهش باهات بمونم

ولی پس دادی نگامو زیر رگبار غرورت

من فقط یه کم شکستم خوب نگام کنی همونم

چمدون رویاهامو دیگه برداشتم و بستم

دیگه عین اون قدیما چشاتو نمی پرستم

رخ تو عین یه بازی منو مات قصه ها کرد

حالا بی اسمم و تنها پر پاییز و شکستم

از تو هیچ چیزی نمونده نه نگاهی و نه یادی

من سپردمت به دریا عین یه موج زیادی

تازه فهمیدم با این عشق زندگیم چقد تلف شد

تو به جای التماسم یه گلم بهم ندادی

دیگه از صبر و تحمل تو دل من خبری نیست

صحبت دشت و جنون و قصه دربدری نیست

نفسای قیمتی مو زیر پاهای تو ریختم

پس کو اون هوای تازه بگو که هیچ اثری نیست

باورت بشه دیگه اون بی گناه ساده نیستم

دیگه اون دختر تنها با پای پیاده نیستم

دیگه اون دیوونه ای که وسط آفتاب مرداد

گل سرخای قشنگ و دست تو میداده نیستم

فهمیدم سوار رویا توی قصه هاس همیشه

هر که نازش زیاده خیلی بی وفاس همیشه

اینو از تو یاد گرفتم جواب عشقای زیبا

یه جایی تو آسمونا با خود خداس همیشه

نه دیگه تو رو نمی خوام من از عشقت توبه کردم

نه یه بار ٬ دو بار و صد بار صد هزار مرتبه کردم

مث آزادی و زندون مثل پرواز و قفس بود

همه رو با داشتن تو بدجوری تجربه کردم

می رسه به آسمونا ماجرای تلخ دردم

همشون تقصیر من بود من خودم بچگی کردم

منتظر نیستی میدونم اما لطفا باورش کن

این دفه یه فرقی داره من دیگه بر نمی گردم

من میرم واسه همیشه چرا باورت نمی شه !!!!

تا فهمیدی دوستت دارم دلم برات بازیچه شد

خواستم که نفرینت کنم اما دلم راضی نشد

طفلی دلم نمی دونست می خوای که اونو بشکنی

زیاده حرفای دلم خودت نخواستی بشنوی

چرا نخواستی بشنوی هق هق شبونم رو

چرا خواستی بشکنی منو دلو غرورم رو

چی رو می خواستی ببینی اینکه دارم داغون میشم

من که گفته بودم بمون واسه شب هات بارون میشم

پس چرا رفتی از پیشم ،خیلی ساده

این نبود حق من که تو بازی کنی با این دل خسته و پر درد من

جواب این همه اشک رو بگو چه جور می خوای بدی

فکر نمی کردم یه روز منو تنها بذاری بری...

یادت میاد منو تو آتیشه عشقت میسوزوندی 

منو با طعنه و حرفات جلو همه می کوبوندی

قلب مهربونه منو چه ساده زدی شکوندی

دیدی آخرشم رفتی اینجا گذاشتی و نموندی

تا فهمیدی دوستت دارم دلم برات بازیچه شد

خواستم که نفرینت کنم اما دلم راضی نشد

طفلی دلم نمی دونست می خوای که اونو بشکنی

زیاده حرفای دلم خودت نخواستی بشنوی

چرا نخواستی بشنوی هق هق شبونم رو

چرا خواستی بشکنی منو دلو غرورم رو

چی رو می خواستی ببینی اینکه دارم داغون میشم

من که گفته بودم بمون واسه شب هات بارون میشم

پس چرا رفتی از پیشم ،خیلی ساده

این نبود حق من که تو بازی کنی با این دل خسته و پر درد من

جواب این همه اشک رو بگو چه جور می خوای بدی

فکر نمی کردم یه روز منو تنها بذاری بری...

یادت میاد منو تو آتیشه عشقت میسوزوندی 

منو با طعنه و حرفات جلو همه می کوبوندی

قلب مهربونه منو چه ساده زدی شکوندی

دیدی آخرشم رفتی اینجا گذاشتی و نموندی

دور اما نزدیک

درسته دستامون از هم دوره دلامون که دور نمیشه

دل من جز با دل تو با دلی که جور نمیشه